Przepisy

Zazwyczaj na jedną filiżankę espresso potrzeba około siedmiu gramów zmielonej kawy. Jednak w zależności od odmiany, stopnia zmielenia i metody parzenia ta ilość może się różnić.
W tym przypadku zawsze warto trochę poeksperymentować. W przypadku ekspresu z sitkiem bardzo dobrze widać po przepływie espresso, czy ilość i stopień zmielenia są odpowiednie: jeśli espresso najpierw kapie z wylewki, a potem zamienia się w delikatny strumień, to dobry znak, że espresso jest dobrze przygotowane!

Przy tej samej ilości kawy mielonej co w przypadku espresso, ristretto różni się od swojego „starszego brata” jedynie skróconym czasem parzenia. Dzięki temu zamiast około 30 ml wody, które zużywa się na espresso, używa się tylko 20–25 ml. Dlatego smakuje o wiele mocniej niż espresso i jest przy tym wyjątkowo aromatyczne.

W krajach niemieckojęzycznych dawniej chętnie pito go z bitą śmietaną zamiast mleka. Ta wersja nie ma jednak nic wspólnego z prawdziwym „Cappuccino italiano”.
To ostatnie przygotowuje się w proporcji 1:1:1, czyli z równych części espresso, mleka i spienionego mleka. Często podaje się je z odrobiną kakao w proszku. Właśnie przy tym napoju kawowym można się świetnie wyszaleć przy tworzeniu latte art.

Ten espresso nazywa się „macchiato”, czyli „plamisty”, bo dodaje się do niego odrobinę gorącego mleka i trochę spienionego mleka.

W przeciwieństwie do ristretto, caffè lungo rozcieńcza się wodą. Napełnia się filiżankę maksymalnie 50 ml espresso, uzyskując w ten sposób napój o mniejszej mocy. To, jak bardzo się go rozcieńcza, zależy jednak od indywidualnych upodobań.

Albo kawa „po szwajcarsku”. W Szwajcarii nazywają ją jednak często „Schümli” ze względu na jasną piankę. Poza tym pije się ją w klasycznej wersji, bez mleka.

Jeśli wolisz z mlekiem, to café au lait będzie dla Ciebie idealne. Co do sposobu przygotowania, opinie są jednak podzielone. Czasem bazą dla gorącego mleka jest espresso z dodatkiem wody, czasem podwójne espresso, a czasem po prostu klasyczna kawa z ekspresu przelewowego. Co do filiżanki wszyscy się jednak zgadzają: musi to być ładna, duża, francuska „bol”!

Najpierw wlewa się podwójne espresso do dużej filiżanki lub szklanki, a następnie dodaje się gorące mleko. W miarę możliwości rezygnuje się z pianki mlecznej.

W tym drinku espresso jest „corretto”, czyli „poprawiane” grappą, sambucą, brandy lub likierem. Czy jednak słusznie można nazwać je w ten sposób „poprawionym”, to już kwestia indywidualnej oceny.